Mama is weer aan het werk – deel 2

Mama is weer aan het werk - mamagooitheteruit.nl

04 sep Mama is weer aan het werk – deel 2

…’Hup’ de auto in. Ja, dat had ik gedacht. Eerst moet ik voorkomen dat de oudste een sprint naar de auto trekt zonder zich ook maar een ogenblik om bewegende voorwerpen op de weg te bekommeren. Vervolgens staat ze erop om op het knopje te mogen drukken om de autodeur te openen. Gelukkig klautert ze tegenwoordig zelf in de auto en hoef ik alleen de baby in haar Maxi Cosi te snoeren, om daarna de oudste vast te zetten. Tenminste, als ze inderdaad in haar stoeltje gekropen is.

Helaas pindakaas, niet vandaag. Ze heeft zich in het midden – tussen de twee stoeltjes in – geïnstalleerd, zodat ze de baby nog even kan knuffelen. Argh, niet nu! Ik commandeer haar als een ware drilsergeant om in haar stoel te gaan zitten. Ze doet alsof ik niet besta. Ze blijft vrolijk in het midden zitten en steekt haar koppie tussen de hoofdsteunen van de stoelen. Tandenknarsend kijk ik toe en doe nog een vruchteloze poging om haar in haar stoel te krijgen.

Handje helpen

Dan maar helpen. Ik duik de auto in en wrik haar in haar stoeltje. Vlug schuif ik het tafeltje op haar schoot. Ze protesteert hevig. Zo, die gaat nergens meer heen. Ik zet mijn laptoprugzak – niet charmant, wel praktisch -, gevuld met kolf, flesjes verse melk voor de jongste en lunch voor de oudste in de auto. Hoera, we zijn onderweg.

Bij de crèche haal ik eerst de kleinste uk uit haar stoel, waarna ik de oudste haar riem losprik. Vlug loop ik naar andere kant van de auto, zodat ze uit kan stappen. Baby zus hangt scheef in mijn armen, omdat ik met een hand probeer te voorkomen dat de oudste ‘head first’ uit de auto duikt. Daarna moet ik de laptoptas voorzichtig uit de auto halen en tegelijkertijd de oudste veilig op de stoep zien te houden. Het lukt zowaar. Met de oudste aan de hand, de laptop op mijn rug en de baby op half 7 bereiken we zonder kleerscheuren de overkant. Maar niet nadat grote zus de oversteek veilig heeft bevonden. Ons standaard ritueel bij het oversteken.

Ontsnapte melk

Binnen probeer ik met een hand – en kleine zus inmiddels weggezakt tot tussen mijn knieën – haar voeten uit haar schoenen te wurmen. Dochterlief stuift naar binnen en ik ben blij dat ik de baby kan overdragen, zodat ik de verplichte blauwe slofjes over mijn schoenen aan kan trekken. Ik haal de melk uit het zakje in mijn tas. Bout! Mijn zuur gekolfde melk is uit het bekertje ontsnapt. Deze zwemt in een plas verse melk. Dit doet pijn. Mijn melk is het witte goud. En kolven – hoewel voor een goed doel – is niet mijn hobby. We redden wat er te redden valt. Beter heeft kleine zus geen grote trek vandaag. Gelukkig heb ik altijd wat poedermelk bij me in geval van nood of grote droogte.

Ik geef beide dochters een knuffel. De oudste is me al vergeten en de kleinste zit blij te wezen in haar wippertje. Opgetogen dat ik ein-de-lijk weg kan, spurt ik het pand uit. Terwijl ik dit doe, bedenk ik dat de lunch van de oudste nog in mijn tas zit. Kak! Ik keer om. Dat is maar goed ook. Kan ik mooi de Smurfenslofjes die nog om mijn schoenen zitten teruggeven…

10 minuten later zit ik op mijn werk. Zo, nu eerst even bijkomen.

geen reacties

geef een reactie