Mama is weer aan het werk – deel 1

Mama is weer aan het werk - mamagooitheteruit.nl

21 aug Mama is weer aan het werk – deel 1

En het is een enorme uitdaging. Niet eens zozeer het werken op zich, maar het georganiseer er omheen. Ineens gaat de wekker om kwart over zes ’s ochtends. Ik houd er niet van als er een zes in de klok zit als ik wakker word. Correctie, moet worden…

Kleine zus

Ik begin nog half slapend met kolven dan de baby voeden, verschonen en aankleden. Baby zusje is gelukkig een blij ei en wordt glimlachend wakker. Ze is heel relaxt. Ze had makkelijk van een van de Alfabeteilanden kunnen komen. Zo drinkt ze ook haar flesje. Daar had van mij op dit tijdstip iets meer tempo in gemogen. Maar goed. So far, meestal so good.

Mini-me

Vervolgens hijst deze wederom werkende moeder haar eigen vege lijf uit bed en onder de douche. Ik heb ongeveer een half uurtje voor mezelf nodig. Ik reken op een half uur per mens, dus er blijft nog een half uur over voor grote zus. Grote zus houdt er niet van om wakker gemaakt te worden. Dan heeft ze een ochtendhumeur van hier tot aan haar vader in Engeland. Dit resulteert in discussies over de kleur sokken die ze aan moet, wie ze bij haar aan doet en aan welke voet eerst. Als ze eindelijk verschoond en aangekleed is, begint de volgende uitdaging.

Haar haren borstelen is zonder een ochtendhumeur al een hele uitdaging. Ze zweet namelijk nogal als ze slaapt. Als ze wakker wordt heeft ze de klitten die je normaal na het kammen uit een borstel trekt, op haar hoofd. Logisch dat borstelen geen feestje is. Alleen met zulk onkruid op haar hoofd naar de crèche is toch echt mijn eer te na. Ik mag dan een werkende moeder zijn, maar dat hoeft er nog niet af te schreeuwen. Ze merken het al aan genoeg andere dingen. Onder luid gejank borstel ik gauw haar haartjes en frommel er een elastiekje en wat speldjes in. Een hairstyling award ga ik er niet mee winnen, maar het kan ermee door.

Dan begint het volgende stadium in het ochtendritueel. Grote zus moet langs kleine zus. Heel schattig dat ze haar wil aaien, maar kan dat niet in de auto?! Afijn, na het begroetingsritueel moet dochterlief de trap af. “Carry you!”, roept ze als het even kan. Waarmee zo toch echt bedoelt dat ik haar moet dragen en niet zij mij…

Ik heb nogal last van mijn rug na deze zwangerschap, dus die 13 kilo mag ze mooi zelf de trap af zien te krijgen. Het enige nadeel is dat ik haar niet alleen durf te laten op dat steile kreng. Er zit niks anders op dan haar enthousiast aan te moedigen het vooral zelf te doen. Als ik mazzel heb, gaat dit zonder gedrein en gejank. Ik zeg ‘áls’…

Beneden aangekomen ligt de havermout al geduldig in het pannetje te wachten. Er hoeft alleen nog melk bij. Net als haar gevulde broodtrommel. Klaar om mee te nemen. Dit scheelt toch zeker twee minuten en in de ochtend is elke minuut er een.

Poezekind

Ondertussen wil de poes ook eten. Ze wacht al sinds half 7. Ze zit pontificaal midden in de keuken op de grond te miauwen. Haar staart trekt dit omaatje al een tijdje niet meer in, dus die moet ik ook nog zien te ontwijken. Snel wat natvoer in haar bakje anders blijft ze in de weg zitten. Die rondslingerende staart blijft ook dan een probleem.

Ik werk vlug zelf iets van ontbijt naar binnen en schuif grote zus een bord met afgekoelde pap onder haar neus. Dit bevalt haar uiteraard niks. Ze eet twee happen en zit ‘vol’. Lusteloos tukt ze verder boven haar pap. Ik chanteer haar met de banaan die in haar lunchtrommel zit: “Als je je pap niet op kunt dan kan er straks zéker geen banaan bij.” Ze reageert niet. Ik haal demonstratief de banaan uit haar trommel en leg hem terug op de fruitschaal. Ik zie een lichte paniek in haar ogen. Mooi. Er gaan traag weer wat happen naar binnen. Ik gris de lepel uit haar handen en begin haar te voeren. Zo. De. Pap. Is. Op. Banaan gaat weer terug de trommel in.

Ik haal kleine zus van boven. Prop alle gekolfde melk in een tas en hoop van harte dat er niks lekt. Deze werkende mama slingert haar laptop op haar rug en dirigeert de familie de volgende trap af. Hup de auto in. Nou ja, hup… Wordt vervolgd.

geen reacties

geef een reactie