Wat een bevalling!

Wat een bevalling - mamagooitheteruit.nl

01 jul Wat een bevalling!

Vanaf een uurtje of half zes ’s ochtends was ik wakker, want ik begon een beetje last van mijn rug te krijgen. Vanaf half 7 voelde ik de eerste paar hoge rugweeën die daarna afzakten naar mijn onderrug. Daarna had ik alleen nog maar lage rugweeën die begonnen als aandrang om te poepen en dan van achteren naar voren naar de buik trokken. Alhoewel ze een slechte reputatie hebben, vond ik die rug weeën best goed te doen. Ik heb de weeën van grote zus als veel onprettiger ervaren en die zaten alleen aan de voorkant. Bovendien leverden die ook nog eens amper ontsluiting op. Dubbel frustrerend.

Grote zus was uit voorzorg bij opa en oma blijven slapen. In de middag hadden we besloten om nog even bij haar langs te gaan voor ik zou bevallen. Toen ze me aan zag komen riep ze: “Oh, grote buik!” En terecht. Ik was inmiddels ook meer buik dan iets anders.

Wandelingetje

Rond 5 uur hebben we nog even een half uurtje buiten gewandeld. Ik leek een beetje door de weeën heen te lopen, maar ik heb altijd begrepen dat bewegen goed is om de weeën juist mee op te wekken. Ik heb niet gelopen tot ik dubbelgevouwen om een boom moest hangen, zoals mijn schoonzusje geadviseerd had. Maar een aardig wandelingetje was het wel. Ik kan het me verbeeld hebben, maar ik vond dat mensen op straat me een beetje bekeken alsof ik van Mars kwam.

Toen we terug waren bood mijn moeder aan om een bitterbal te maken. Misschien wel een aardig idee. Wanneer en of we nog zouden eten was maar de vraag. Ik heb er tussen de weeën door -die ik het liefst voorovergebogen opving- eentje opgegeten. Niet op handen en knieën, maar gewoon gebukt. Puffen was niet nodig, soms wel rustig en langgerekt uitblazen. Toen de tweede portie geserveerd werd en mijn tweede bal op m’n bordje lag, was ik kotsmisselijk. Goed idee, die bitterballen! 😉

Toen toch maar naar huis gegaan en op aandringen van vriend en mama de verloskundige gebeld. Het was toen half zeven. Ik had het al die tijd uitgesteld, want ik had nog geen uur regelmatige weeën (wel in de ochtend, alleen die zwakten daarna weer af). Maar ineens gingen ze van om de 10 minuten naar om de vijf en daarna naar om de drie minuten.

Naar het ziekenhuis

De verloskundige was er vrij snel. Ze besloot even te kijken of ik al aan het ontsluiten was. Ze zei: “Dat is wel wat.” Ik begreep haar niet en vroeg angstig of het niet nog maar nul cm was. Ik had de bevalling van grote zus namelijk nog vers in gedachte. Bleek ik gewoon al op zeven cm te zitten (eigenlijk acht, zei de verloskundige achteraf). En ik was bang dat ze zou zeggen dat ik nog op nul zat… Als ik nog even gewacht had, was de baby er al geweest!

Of ik toch niet thuis wilde bevallen? Geen haar op mijn hoofd..! Maar dan moest ik wel met piepende bandjes naar het ziekenhuis. Of ik dat ging redden? Ja hoor, voelde me op zich goed. In de auto maar één wee gehad. Om 19.15 uur waren we er. De verlos stond al te wachten bij de ingang van het ziekenhuis. Weet zij een kortere route of zo? Geen rolstoel voor mij, ik waggelde zelf het ziekenhuis in. Ging nog prima. De adrenaline had de frequentie van de weeën weer wat afgezwakt.

Ik heb mijn bevallingsshirt aangetrokken en ben op bed gaan liggen. Daar was het wachten tot de weeën weer terugkwamen. De verlos wilde mijn vliezen breken, maar ze waarschuwde dat het dan erg vlot zou gaan. Ik mocht kiezen wanneer ik dat wilde. Ik wilde graag nog even wachten, want ik was geestelijk nog niet toe aan persen. Bij elke wee sprong ik als een vlo uit bed om ze gebogen over de bedrand op te vangen. Om ongeveer 20.35 u was de wee echt venijnig. Dit heb ik ook gemeld en dat was het startsein waar iedereen op had zitten wachten. De verloskundige heeft nog een keer de ontsluiting gecheckt. Ik zat echt op 10 cm. De verloskundige heeft toen mijn vliezen gebroken. Het was inmiddels 20.40 u en bij de eerstvolgende wee mocht ik persen. Vier persweeën -14 min later- en een brandende pijn rijker (ik was helaas uitgescheurd) was babyzus er.

Ik mocht haar vastpakken van tussen mijn benen, maar had er ff de kracht niet voor. Ik moest de laatste wee namelijk het persen onderbreken. Dat was lastig, die omschakeling van vol persen naar wegpuffen. Hiermee is wel extra schade aan mij voorkomen, want het lukte me net. Ik dacht dat ze dit zei uit veiligheid voor de baby, vandaar dat ik uit alle macht mijn best deed om mezelf ‘in m’n achteruit te zetten’… Bij grote zus was dat plotseling noodzakelijke puffen wel voor haar veiligheid, maar die had een pomp op haar koppie. Daarna werden de stamcellen uit de navelstreng gehaald en had papa de eer om de navelstreng door te knippen.

De verdoving voor het hechten heb ik als onprettig ervaren, net als het hechten zelf. De verdoving werkte nog niet, maar er werd wel al gehecht. Auw! Baby lag al op mijn buik en begon niet lang erna te huilen (hoera!). Ik had bijna geen bloedverlies, de baby was er keurig schoon en ongeschonden uitgekomen. Zo kan het dus ook!

Plasje

Wat een relaxt baby’tje is het tot nu toe. Ze hebben haar na het hechten aangelegd en kleine zus heeft goed gedronken. Iets te lang alleen, waardoor ik nu al pijn aan mijn arme tepels heb… Babyzus heeft wel hele droge handjes en voetjes. Lijkt wel leer. Ik ben op een gegeven moment zelf onder douche gehupt. Dat was alleen niet de bedoeling. Ik kreeg prompt een standje van de verpleegster. Volgens mij had ik die fout de eerste keer ook al gemaakt. Uiteindelijk heb ik rond half één het langverwachte plasje gedaan en om één uur ’s nachts waren we weer thuis. De verpleegster, die me naar de uitgang duwde in mijn rolstoel met Maxi Cosi op schoot, zei nog dat ik wel korting mocht krijgen, zo snel als het gegaan was. In iets minder dan zes uur was ik weer thuis.

geen reacties

geef een reactie