Wanneer komt er een tweede?

Een tweede - www.mamagooitheteruit.nl

03 jul Wanneer komt er een tweede?

“Wanneer komt er een tweede?” Dit is de roemruchte vraag die je als trotse ouders van één kind van ongeveer één jaar kunt verwachten. Dat is als je geluk hebt. Sommige geϊnteresseerden beginnen na een half jaar al belangstellend te informeren hoe het met de voortplantingsdrift staat. Nu moet ik eerlijk zeggen dat het bij ons nog wel meevalt. Misschien omdat ik dusdanig oud ben dat mensen het niet durven te vragen, wellicht ook omdat ik ze vaak voor ben.

Ik wil namelijk graag een tweede. Met name het concept van een tweede staat me enorm aan, alleen de praktische invulling daar zie ik best een beetje tegen op. Is dat heel gek? Mijn eerste zwangerschap ben ik 20 weken misselijk geweest, niet zodanig dat ik constant in een innige omhelzing met de pot verkeerde, maar dusdanig dat ik er eigenlijk voortdurend naar verlangde om er een en ander uit te gooien in de hoop op verlichting. Dat is nooit gebeurd, gelukkig maar, want elk vitamientje dat ik met lange tanden naar binnen ploeterde, was er per slot van rekening een. Ik was niet echt depressief, denk ik, maar die roze wolk was bij mij wel meer een donderwolkje. Nu zijn hormonen en ik niet zo’n denderende combi, dus wat dat betreft was het te verwachten dat ik het als wandelende Molotov hormooncocktail ook niet zo goed zou doen.

LogoSmallJPG601x121 (1)

Orde in chaos

Anyway, we hebben ons leventje met zijn viertjes (inclusief kat) nu eindelijk een beetje op orde. We zijn inmiddels verhuisd van een schoenendoos naar een laarzendoos. Er moet echt nog wel wat gebeuren, voor deze nieuwe naar mijn zin is, maar ik denk dat menig dakloze jaloers op ons nieuwe stekkie zou zijn. Mevrouwtje slaapt sinds kort ein-de-lijk door (halleluja!). Ik heb nog wel wat kleine gebreken aan de vorige zwangerschap overgehouden, maar inmiddels weer wat meer energie (driewerf hoera!). De taakverdeling tussen papa en mama begint zich -tot mijn grote genoegen- steeds meer uit te kristalliseren, bovendien meer en meer in mijn voordeel (joechei!). Madammie haar gezondheid lijkt ook wat steviger te worden (thank God!). Mijn abonnement bij de huisartsenpost overweeg ik daarom ook op te zeggen (eh nèh, dat is erom vragen…). Dus wat wil een mens nog meer?

Voorland

Ik zie andere moeders op de crèche, met wallen tot op hun knieën, voortstrompelen met dat onding van een Maxi Cosi aan de arm en een dartele dreumes die alle kanten op gaat. Dat, en al die andere -bij tijd en wijlen- uitdagende dingen die onvermijdelijk bij een pasgeboren baby horen, is met een beetje geluk mijn voorland. De vraag is: wil ik dat?

Nee, diep van binnen wil ik dát niet, maar wat ik wél wil, is nogmaals dat kleine mensje dat 40 weken in mij gewoond heeft voor het eerst mogen ontmoeten, dat eerste lachje, het eerste hapje, het eerste wankele stapje…

Kortom, ik moet toch heus weer aan de bak… Ik  troost me maar met de gedachten dat ik hier over 18 jaar vast hartelijk om kan lachen.

 

 

geen reacties

geef een reactie