Vlucht vertraagd – reizen met een kind

Vlucht vertraagd - mamagooitheteruit.nl

25 mrt Vlucht vertraagd – reizen met een kind

Vliegen met een kind is sowieso een uitdaging, maar helemaal als je hoog zwanger bent. De heenreis was geen probleem. Ik ging zo laat mogelijk door de veiligheidsscan, zodat ik zo kort mogelijk achter onze spring-in-‘t-veld aan zou moeten waggelen. Bij de douane deden ze alleen een beetje moeilijk omdat ik geen handtekening van papa bij me had om toestemming te geven dat ik alleen met onze dochter mocht reizen. Hmmpf, voor de volgende keer dus… Gelukkig mochten we door, want we gingen juist naar papa. Over mijn dikke toeter werd gek genoeg door niemand iets gezegd en dat terwijl ik toch op het randje van ‘mogen vliegen’ zat. Opgewonden ging dreumesdochter het vliegtuig in, want deze keer voor het eerst in haar own chair. Ze had een mooi raamplekje, maar was nog te klein om iets te zien. Volgende keer beter. Ik heb haar omgekocht met verantwoorde kaasknabbels, en dat was een traktatie waar ze een groot deel van de vlucht mee in de weer was, dus bijna geen kind aan haar gehad. Beetje genant alleen dat dreumesdochter luidkeels moest verkondigen dat die meneer aan de andere kant van het gangpad lag te pitten. Toen zijn toestand veranderde, moest daar wederom luidkeels verslag van gedaan worden…

Retourvlucht

De terugvlucht was helaas een wat minder rooskleurig verhaal. We zouden om 14.55 uur vertrekken. Zelfde strategie: zo laat mogelijk door de veiligheidsscan. Kabouterdochter was moe en niet helemaal lekker. Mama was vooral erg zwanger en ook moe. Uk wilde uitgerekend nu niet zelf lopen. Die heb ik naar de een van de verste gates gezeuld (want goedkope vlucht), terwijl ik de trolley achter me aansleepte. Daar kregen we te horen dat we de gate moesten verlaten, want het vliegtuig had motorproblemen. Het zou hooguit een kwartiertje duren. Ja, ja… Wij ons weer naar de vertrekhal gesleept. Ik ben maar bij een tv gaan zitten met onze kabouter en handbagage om alle info in de gaten te houden. Zoals verwacht werd ‘meer info om 15.15 uur’ zonder enige uitleg ineens ‘meer info om 16.15 uur’. Nog wat later stond er ‘vlucht geannuleerd’ op het scherm. We moesten naar de servicebalie.

Dochterlief was na wat zingen in slaap gevallen met haar koppie op mijn schoot. Godzijdank. Zelf lopen zat er helaas weer niet in. Bij de servicebalie mochten we achteraan aansluiten. De reactiesnelheid van zakenlui is duidelijk sneller dan die van mij. Er was een mevrouw zo lief om met mijn koffer in de rij te gaan staan, zodat ik kon gaan zitten met onze dreumes. Weet niet of ik al dat staan anders volgehouden had, want uk wilde vooral zo dicht mogelijk bij mama zijn. Al gauw bereikte het nieuws ons dat de latere vlucht van 18.30 uur al vol zat. Damn.
Toen we eindelijk aan de beurt waren, kon er een ‘sorry’ af toen ze zagen dat ik met een klein meisje reisde. Tsja, beter laat dan nooit. Ik ben nu eenmaal niet het type dat voorrang eist, vanwege dikke buik en dreumes. We konden nog mee met een vlucht van British Airways. We moesten alleen onze koffers ophalen, opnieuw inchecken en door de scan en, oh ja, nog maar wat wachten…. Argh.

Hoe ging ik dat doen met een dreumes die niet wilde lopen en hangerig was, een grote en een kleine koffer? Gelukkig was er een vriendelijke meneer die mijn kleine koffertje achter zich aanrolde. Toen de grote koffer afgeleverd werd, heeft hij die voor me gesleept en ik de kleine plus dochterlief. Dat ging wel. Bij het inchecken wilden ze ons laten betalen voor de koffer, maar daar stak een zakenmeneer een stokje voor. Mijn medepassagiers waren sowieso nogal verbolgen, omdat het gerucht ging dat het vliegtuig uiteindelijk gewoon naar een andere bestemming was vertrokken. Het zat blijkbaar verre van vol, dus annuleren was waarschijnlijk voordeliger geweest voor de maatschappij. Lekker dan.

Na het inchecken zijn we met gekregen voedselcoupons een broodje en yoghurt met fruit gaan eten. Kabouterdochter wist nog een zakje rozijntjes met yoghurt richting kassa mee te voeren. Vooruit dan maar. Het was inmiddels stampend druk door alle zakenlui die naar huis wilden. Er was nauwelijks ruimte om te zitten. Ik heb dochterlief op onze handbagage geparkeerd wederom in de buurt van een tv scherm. Mensen boden me wel een hoge kruk aan, maar ik zag dat niet zitten met onze dochter. Ze was moe en het zat, maar ze heeft zich naar omstandigheden voorbeeldig gedragen. Ze is de hele tijd dichtbij me gebleven, terwijl ze normaal alle kanten op stuitert. Tijdens de telefoontjes en whatsappjes met het thuisfront door huilde ze af en toe om haar papa: “Where is my daddy?” Hartverscheurend gewoon. Ik kon op zo’n moment wel met haar meejanken.

Vertrek

Eindelijk aan boord heeft dochter de hele weg gepit. De stewardess bracht later heel lief mijn handbagage. We vertrokken vijf uur later dan de bedoeling was. Bij het uitstappen werd mijn koffertje weer door een aardige meneer voortgetrokken. Ik kan niet anders zeggen dan dat mijn medepassagiers superhulpvaardig waren. Gelukkig. Weet niet hoe ik het anders voor elkaar had moeten krijgen. Toen de koffer op de band verscheen, heb ik dochterlief door de schuifdeuren naar opa en oma gedirigeerd. Kapot was ze. Zelf zat ik er ook doorheen. Al was ik verbaasd hoe goed ik het allemaal heb weten vol te houden. De heenreis verliep veel gemakkelijker, maar ’s avonds voelde ik me naar en had ik een harde buik. Nu heb ik een week nodig gehad om bij te komen, maar dat was vooral vermoeidheid van alle activiteiten in Londen.

Ik had uiteraard liever geen vertraging gehad, maar ik ga nu wel proberen om mijn ticketgeld terug te krijgen. Dat is tenminste nog iets.

geen reacties

geef een reactie