Vergankelijkheid

Vergankelijkheid - mamagooitheteruit.nl

17 jun Vergankelijkheid

Sinds we een kleintje hebben, ben ik veel meer dan voorheen bezig met het feit dat we hier maar tijdelijk zijn. Tuurlijk dacht ik er eerder wel eens aan, helemaal op momenten dat je met de dood geconfronteerd wordt in je directe omgeving, maar was ik er niet zo veel mee bezig als nu. Het kan er best mee te maken hebben dat ik relatief laat een kindje heb gekregen en hierdoor veel duidelijker zie dat mijn ouders ook een dagje ouder worden. Ik ben ook veel emotioneler, schiet sneller vol.

Geluksvogel

Ik ben enorm bevoorrecht, want de schade is in mijn geval tot nu toe nog redelijk beperkt gebleven. Hoeveel kinderen moeten niet van jongs af aan een van hun ouders missen? Of hebben nooit hun opa of oma gekend? Of er is een broertje of zusje weggevallen door ziekte of een auto-ongeluk?

Inmiddels heb ik geen levende opa’s en oma’s meer, maar zijn ze wel stuk voor stuk boven de 90 geworden. Ik heb dus heerlijk lang van hen mogen genieten. Wel is een van mijn nichtjes helaas veel te jong overleden. Ik ben dan ook ontzettend blij dat verder iedereen waar ik om geef er nog is en ik hoop uiteraard dat dit nog heel lang zo mag blijven. Alleen om dit te benoemen vind ik een beetje eng, alsof ik dan iets over mezelf afroep of zo. Aan de andere kant helpt het opschrijven juist om iets beter met die angst om te kunnen gaan.

Ik weet nog dat toen mijn vader me vertelde dat mijn opa overleden was, ik hem vroeg of hij het geen naar idee vond dat er een laag boven hem wegviel. Buiten het feit dat hij natuurlijk een ouder verloor, schuif je als kind ook automatisch een plekje op richting de dood. Ineens ben je de “eerstvolgende” in de wachtrij… Dat lijkt me geen prettige gedachte, sterker nog, ik vind het best een beangstigende gedachte. Juist omdat ik zo graag wil dat er niks verandert.

Nooit meer

Ik prijs me namelijk echt gelukkig en zou de tijd wel willen bevriezen, zodat alles bij het oude blijft. Nu meteen, voor er onverhoopt onomkeerbare gebeurtenissen gaan plaatsvinden. Alleen van de gedachte dat dit zou kunnen, word ik al naar. Het idee dat ik mama niet meer zal kunnen bellen om even te zeuren of papa om raad kan vragen als ik weer eens wat heb. Niet meer even zomaar langs wippen. Dat NOOIT meer. Dat definitieve. Dat onomkeerbare. Het onvermijdelijke…

Dit betekent overigens niet dat ik mijn dankbaarheid ook altijd laat blijken, ik kan namelijk best kribbig en zelfs ronduit onaardig uit de hoek komen als mijn ouders me niet meteen begrijpen. Erg onredelijk, ik weet het, helemaal gezien het feit dat mijn eigen geheugen nog steeds gatenkaas is.

Ontkenning

Ik denk dat ik er gewoon nog niet helemaal aan gewend ben dat we niet meer aan een woord genoeg hebben om elkaar te begrijpen. Ze vergeten tegenwoordig veel vaker wat of snappen niet meer helemaal wat ik bedoel. Ik heb sowieso wat weinig geduld op dit vlak, vrees ik, maar ik denk ook dat ik in de ontkenningsfase zit. Dingen blijven nu eenmaal niet hetzelfde. Alles verandert. Constant. Ongetwijfeld is dit soms maar goed ook. Dan waardeer je des te meer wat je nog wel hebt.

Daarom ga ik maandag lekker een midweekje naar Barcelona met mijn mamaatje en zal ik proberen om niet kribbig te reageren als ze me even niet kan volgen. Want mens wat ben ik blij dat dit nog kan. “Team thuis” (bestaande uit: papa, opa en oom) zorgt voor ukkie en de kat. De wetenschap dat ze er allemaal (nog) zijn, is voor mij goud waard. Dus ik tel mijn zegeningen.

geen reacties

geef een reactie