Schuldgevoel

Schuldgevoel - www.mamagooitheteruit.nl

Mijn rots op haar krabplank

03 sep Schuldgevoel

Schuldgevoel. Jaren geleden al ben ik tot de conclusie gekomen dat je schuldig voelen een nutteloze emotie is. Jij hebt er zelf niks aan en een ander al helemaal niet. Het enige wat je doet is jezelf -al dan niet luidkeels- verwijten dat je iets verkeerd gedaan hebt. Het is simpelweg beter om te accepteren dat je er een puinhoop van gemaakt hebt en dan maatregelen te nemen om te voorkomen dat je de volgende keer net als dat beruchte ezeltje weer dezelfde stommiteit begaat. Goed, tot zover mijn schuldgevoel-theorie

Het klinkt allemaal heel mooi, maar eerlijk is eerlijk, dit is een hele uitdaging. Helemaal als je aan je zwangerschap het geheugen van een goudvis hebt overgehouden. Geloof me, dat is een constante voedingsbodem voor je schuldgevoel.

Waarom ik me schuldig voel

De reden dat ik me nu schuldig voel, en hardnekkig ook, is mijn katje. 14 jaar lang waren we onafscheidelijk. Ze was er voor me bij alle hoogte- en dieptepunten in mijn datingbestaan: mijn rots op haar krabplank, mijn zachte, warme hoopje geknor, knus tegen me aangekruld in mijn grote bed. Je kunt dus wel zeggen: onze vriendschap zit diep.

Na al die jaren lief en leed gedeeld te hebben, haalt dit ontaarde baasje het in haar hoofd om zich te laten bezwangeren. Tijdens de zwangerschap voelde ik me niet zo heel jofel en dit resulteerde in een plotselinge afkeer voor mijn harige eerstgeborene. Zij had daarentegen juist extra de behoefte om bij me te zijn. Elke dag likte ze mijn hand alsof ik een van háár kleintjes was en greep ze elke gelegenheid aan om bij me op schoot te klauteren. En ik? Ik voelde alleen maar irritatie en de behoefte om níet bezeten te worden.

Concurrentie

Vervolgens wordt daar een ander zacht, warm hoopje geboren dat tot overmaat van ramp ook nog eens veel tijd doorbrengt in het grote bed. Bij tijd en wijlen maakt dit hoopje ook nog enorm lawaai, dus genoeg reden voor mijn kattekind om ver uit de buurt te blijven als die onberekenbare schreeuwerd zich in mijn buurt bevindt.

Mijn afkeer voor mijn katje was na de geboorte gelukkig helemaal verdwenen, maar ik heb nu wel veel minder tijd dan voorheen om uitgebreid met haar te knuffelen en kroelen. Verbeeld ik het me of kijkt ze soms extra triest uit haar oogjes alsof ze weet dat niets ooit meer hetzelfde zal zijn?

Inmiddels is het zo dat als de kleine naar bed is er alle ruimte is om even lekker bij me te liggen. Toch blijft het schuldgevoel knagen, want haar liefde voor mij is onverminderd, maar hoe erg ik het ook vind om toe te moeten geven: omgekeerd is ze toch een plaatsje gezakt op de ranglijst…

geen reacties

geef een reactie