Schoonmaken, poetsen en boenen

Poetsen-Mamagooitheteruit

15 okt Schoonmaken, poetsen en boenen

Het mag geen geheim zijn dat ondergetekende geen Poetsmiep is. Ik had een piekmomentje toen ik zwanger was en net na de bevalling, maar daarmee heb je het dan ook wel gehad. Ik haat schoonmaken. Het resultaat vind ik heerlijk, maar het is zulk ondankbaar werk. Ik draai me om en ik kan opnieuw beginnen. Sporadisch krijg ik opruim- en schoonmaakwoede als ik bezoek verwacht en ons huis voor de verandering eens door de ogen van een vreemde bekijk. Dan schrik ik me een hoedje en ga heel hypocriet vlekken staan schoonmaken die waarschijnlijk nog van de vorige bewoners zijn…

Al moet ik bekennen dat ik minder slordig ben geworden sinds ik samen met man, kind en kat in hetzelfde huis woon. Want als ik nu in hetzelfde tempo bij zou blijven dragen aan de berg troep in dit huis – zoals ik deed toen ik nog alleen met mijn kat een setje vormde – dan waren de gevolgen vermoedelijk niet te overzien. Laat er dan tenminste eentje zijn die zuchtend en steunend haar eigen troep opruimt en schoonmaakt, en tandenknarsend die van de rest van het gezin.

Poetsen, poetsen en nog eens poetsen

Dochterlief weet inmiddels een beetje wat opruimen is. Dit hebben ze haar op de crèche geleerd. Dat ze het concept nog niet helemaal doorheeft, blijkt als ze me heel lief helpt om haar speeldgoed op te ruimen door één blokje in haar speelgoeddoos te doen om er vervolgens weer drie uit te halen.

Ze weet ook dat een snoetepoetser over haar gezicht gehaald moet worden om haar gezicht schoon te krijgen en doet dit op goed geluk zelf. Soms eindigt het doekje half in haar mond, maar mij hoor je niet klagen bij het zien van zoveel ondernemingszin. Schoonmaken is schoonmaken, nietwaar? :) Vervolgens gebruikt ze het vodje om het blad van haar kinderstoel haarvrij te maken (en dan heb ik het niet eens over kattenhaar, ook mama is wel eens in de rui…). Ga zo door, meisje. Dat scheelt mama weer schoonmaakwerk.

Vegen

Van oma heeft ze afgekeken dat je eerst met je hand over de zitting van de bank wrijft voor je er vrolijk met je schoenen opklimt… Dat oma dit doet om de bank kruimelvrij te maken en niet voor de lol, ontgaat haar nog volledig. Ter verduidelijking: oma klimt er vervolgens niet met haar schoenen op, dat heeft onze kruimel toch echt zelf verzonnen. Voor haar is het schoonvegen van de bank gewoon een handeling die erbij hoort.

Gisteren stond ik in de keuken ukkie haar avondeten klaar te maken toen ze aan kwam lopen met een billendoekje in haar hand. In de veronderstelling dat ze de hele kamer al met billendoekjes behangen had, glipte ik gauw de woonkamer in om te redden wat er te redden viel. Oh, dat viel mee. Ze was dit keer tevreden met een enkel doekje. Is ook voor het eerst.

Opruimen en poetsen

Ik ga verder met koken en kijk ondertussen wat mevrouwtje aan het uitspoken is. Ik zie haar bukken en op haar knietjes gaan zitten. Vervolgens begint ze met het doekje over de vloer te wrijven. Ach, wat schattig. Als volleerd poetsvrouw neemt ze de vloer onder handen. Ik wist niet dat ze me ooit de vloer heeft zien schoonmaken. Ik besluit haar te laten zien wat er gebeurt als je over een vlekje wrijft. Hé, die verdwijnt. Dat is mooi! Samen poetsen we er een paar weg, er zijn er per slot van rekening genoeg. Dan besluit onze hummel om de muur een beurt te geven. Doelloos wrijft ze wat over een tegel. Ik pak haar handje en we nemen een vieze spetter te grazen. Ze moet erom grinniken. Dat is leuk. Mama kan toveren! Enthousiast gaat ze aan de slag met het schoonmaken van de rest van de – dat spreekt voor zich – niet spettervrije muur. Daar valt nog flink wat eer te behalen! Ik heb de rest van mijn kooksessie geen kind aan haar gehad, plus na afloop een brandschone muur.

geen reacties

geef een reactie