Oorlog op de achterbank

Oorlog op de achterbank - Mamagooitheteruit.nl

16 apr Oorlog op de achterbank

Ooit heb ik een column gelezen waarin beschreven werd hoe het er aan toeging op de achterbank in de auto op weg naar de vakantie bestemming van diezelfde columnist. De column was echt het feest der herkenning voor mij (en ik denk met mij velen), alleen zat deze persoon met twee broertjes achterin en ik godzijdank maar met eentje. Daar had ik namelijk al mijn handen vol aan.

Bij ons ging het als volgt: Aan het begin van de reis moesten wij onze moeder beloven dat we braaf op onze eigen helft zouden blijven zitten en geen ruzie zouden maken. En dat deden we dan netjes. Dat ons woord niks zou voorstellen, bleek uiteraard al na 5 max 10 minuten…

Irritant

Mijn broertje heeft namelijk twee irritante eigenschappen: 1.) Hij wordt gauw wagenziek en 2.) Hij is niet zo tolerant waar het zijn grote zus betreft. Na de grens, die precies over het midden van de achterbank liep, nog eens gemarkeerd te hebben door de leuning naar beneden te klappen had hij het binnen 5 minuten voor elkaar om al misselijk te zijn en languit op de achterbank te moeten liggen, althans, dat recht had hij zich maar even toegeëigend.

Oké, ik als grote zus liet het maar toe dat hij zijn luizenbol op mijn schoot neerlegde, ware het niet dat hij ondanks zijn misselijkheid of misschien wel juist daarom het niet na kon laten om toch te gaan irriteren. Hup, zijn benen in de lucht, ja hoor, en zijn benen in mijn gezicht. Ik hem knijpen, hij mij slaan, ik aan zijn haar trekken, hij mij schoppen, ik janken, hij janken…

Gezelligheid

Kortom, het was altijd reuze gezellig bij ons in de auto, met een vechtend stel kinderen op de achterbank, een vader die nooit de weg kon vinden en te eigenwijs was om de weg te vragen, en een moeder die geen kaart kon lezen en die besloten had dat een paraplu wel een goed wapen was tegen kinderen die elkaar probeerden af te slachten. Jammer alleen dat ze het ding niet altijd even goed onder controle had, want soms als ze naar achter prikte om ons uit elkaar te krijgen dan schoot de volautomatische paraplu uit zijn handvat. Ja hoor, weer een oog minder… Je begrijpt, het hele gezin was bij ons in de auto na 5 minuten al compleet gestrest.

Hoogtepunt was altijd als mijn broertje ook nog moest overgeven in de auto. En nee, een plastic zakje is dan duidelijk niet genoeg… Met als resultaat dat mijn moeder uit pure ellende maar achterin ging zitten om ons a.) uit elkaar te houden en b.) mij voorin maar kaart te laten lezen, want op deze manier zouden we nooit aankomen en zouden er vast en zeker doden vallen. Op zich ook geen verkeerde optie nu ik er zo over nadenk, zou het tenminste eindelijk eens rustig geweest zijn op die achterbank…

geen reacties

geef een reactie