Ontzwangerschapsdementie

zwangerschapsdementie-mamagooitheteruit.nl

20 sep Ontzwangerschapsdementie

De eerste keer dat ik bevallen was, klaagde ik al over de desastreuze gevolgen van deze activiteit voor mijn geheugen. Waar ik toen naar de keuken liep en daar aangekomen me afvroeg wat ik er ook alweer ging doen, kom ik nu niet eens meer in de keuken aan.

Missie: keuken

Tijdens de missie breek ik mijn nek over rondslingerend speelgoed waar ik stante pede wat aan besluit te doen. Ik kom lege kopjes en borden tegen die ik meteen meeneem maar onderweg ‘even’ neerzet op tafel. De luiers die de luieremmer versieren schreeuwen namelijk om mijn aandacht. Oh, en wat een haar en kruimels overal, ik moet echt gauw stofzuigen. Gauw? Nu! Enfin, ik verzand in allerlei achterstallige klusjes die in mijn ogen allemaal nú gedaan moeten worden.

Nou zijn deze dingen nog overkomelijk. Het wordt vervelender als je dingen vergeet die geld kosten, zoals afspraken met de acupuncturist. En uitgerekend zij kan wat aan dat gammele geheugen doen. Of ‘vergeten’ dat je met de vader van je kinderen op vakantie gaat in plaats van je broertje, waardoor de tickets onjuist zijn (te mijner verdediging, ze hebben dezelfde voornaam en toen ik boekte had ik een gierend slaaptekort). Of de lunch van dochter thuis laten liggen, zodat je terug naar huis kunt, terwijl je al met een voet op kantoor was…

Überkluns

Van mezelf ben ik echt niet zo klunzig, hooguit als ik ongesteld ben. En dat ben ik inmiddels al meer dan 13 maanden niet geweest. Het zes weken nabloeden even daargelaten. Dat is dus geen excuus. Ik voel me af en toe zo’n ontzettende gans als ik weer wat stoms bega door mijn gebrekkige geheugen. Het past gewoon niet bij me. Ik ben gewend mijn zaakjes op orde te hebben. Ik kan maar een ding doen en dat is hopen dat het ooit weer goed komt.

Conclusie: Ontzwangerschapshormonen en een slaaptekort zorgen bij mij voor het geheugen van een goudvis en het IQ van een baksteen.

geen reacties

geef een reactie