Ondankbare zieke

Ziek - www.mamagooitheteruit.nl

06 okt Ondankbare zieke

Er zit al een paar dagen een dood vogeltje op de bank. Mama is namelijk ziek. En met mama bedoel ik niet deze mama, maar mijn eigen mama. Mijn lieve, sterke mama die altijd voor ons klaar staat. Mijn mama die ik voor geen geld in de wereld in zou willen ruilen. Ze is eigenlijk nooit ziek. Op de occasional verkoudheid na, die ze heel eigenwijs met een overdosis vitamine C pillen zo snel mogelijk haar lijf uit probeert te jagen.

Griep

Maar nu heeft ze griep. En flink ook. Ik had vandaag vrij genomen. Kind naar de crèche. Lekker een dagje voor mezelf. Maar als je moeder ziek is, laat je haar niet alleen. Ze heeft mij ook ontelbare keren kopjes thee en Mariakaakjes gebracht. Mijn temperatuur opgenomen. Mijn kots opgeruimd. Dus met liefde zou ik haar deze keer verzorgen.

Maar mama is ziek. En de wereld vergaat. Waar zij ons als kind zo schattig vond als we ziek waren, vind ik haar nu op mijn beurt ronduit onuitstaanbaar. Als een majoor commandeert ze me in het rond. Niks is goed. De thee is te bitter. De druiven smaken melig. De bananen die ik voor haar gehaald heb, zijn te groot en hebben plekjes… Of ik de telefoon even kan halen. En het telefoonboekje. En haar afspraak af kan bellen. Nee. Niet straks. Nu.

Ok, diep adem halen…

Het is duidelijk. Mama kan niet tegen ziek zijn. Maar wie wel? Ze ergert zich dood aan van alles en nog wat. Zit zichzelf in de weg. Kleine en grote kinderen mogen bij haar ziek zijn. Helemaal als dat grote kind haar eerste kleinkind in zich draagt. Dan is niets haar teveel. Alleen wee je gebeente als mijn vader een keer ziek is. Dan kan hij hooguit op één dag compassie en verzorging rekenen. Daarna moet het over zijn. Punt.

Dankbare zieke

En ik? Ik ben misschien niet de allerbeste verpleegster. Maar wat is er gebeurd met de dankbare zieke? De zieke die een waterig glimlachje tevoorschijn tovert als er een beschuitje met kaas voor haar wordt neergezet. De zieke die met een krakerig stemmetje: “Dankjewel”, fluistert als er weer een kopje thee op het nachtkastje verschijnt. De zieke die dankbaar knikt als je op haar rug klopt tijdens een hoestaanval.

Mama hoest luid en naar. Ze rochelt als een oude DAF. Ze vindt het nodig me deelgenoot te maken van de kleur van het slijm dat ze ophoest. Of we er niet wat nuttigs mee kunnen doen. Een slijmjurk fabriceren of zo… Ze moet er zelf om lachen. Gelukkig, ze kan weer slechte grapjes maken. Ze wordt nu vast gauw beter. En dat is maar goed ook. Moet er toch niet aan denken dat ze iets chronisch zou mankeren. Om meer dan een reden.

Respect voor de chronisch zieken onder ons. En hun omgeving. Hoe houden die zoiets vol?

Tags:
,
2 Reactie's
  • Fleur
    Geplaatst op 00:16h, 07 oktober Beantwoorden

    Is je moeder inmiddels weer helemaal beter? Ik hoop het. Ik denk dat ik zelf ook een ondankbare zieke ben, heel ongeduldig dan. Oeps!

    • Lizette
      Geplaatst op 14:17h, 09 oktober Beantwoorden

      Hi Fleur,

      Ja hoor, mijn moeder is alweer een tijdje beter. Gelukkig maar! Ik maak haar natuurlijk een beetje belachelijk, maar ze was echt heel erg beroerd (en lastig). :)

geef een reactie