Mijn oma

Mijn oma - mamagooitheteruit.nl

03 jun Mijn oma

Op een crematie of begrafenis kom je altijd dingen van mensen te weten die je voorheen nog niet wist. Mijn oma had een grote voorliefde voor alles wat met het leger te maken had. Dat wist ik al. Ik heb daar ook wat van geërfd. Ze las boeken geschreven door generaals en ze bleken thuis zelfs een hond te hebben gehad die Alfa von Hessenbach heette, naar een of ander legerfiguur. Alfa von Hessenbach, ééééten! Of het praktisch was, is een tweede…

Mijn oma was een pittige tante waar je erg met en om kon lachen, zelfs toen ze al redelijk dement was. Toen mijn opa net overleden was en zij in een verzorgingshuis moest gaan wonen, was daar een mannetje dat mijn oma schijnbaar nogal lief vond. Hij was in ieder geval altijd ontzettend aardig voor haar. Mijn oma mocht dan wel klein van stuk zijn en er schattig uitzien, maar schijn bedriegt. Zo zat hij een keer liefkozend over haar hand te wrijven, waarna mijn oma hem toeblaft: “Blijf van me af, ouwe viezerik!”. Goed zo, kom maar voor jezelf op hoor, niks ongewenste intimiteiten en bejaardenseks! 

Familie Stokstaart

Zo hadden ze ook een keer gevraagd aan mijn oma, die ´s avonds lekker tv zat te kijken, of ze al naar bed wilde. Dat wilde ze – eigenwijs als altijd – nog niet, dus de verpleegster ging naar de volgende patiënt. Blijkbaar waren ze haar daarna vergeten, want de volgende dag zat mijn oma dus nog steeds voor de televisie en lag er een vreemde man heerlijk in haar bed te knorren. Dat was de buurman die na het plassen in hun gedeelde badkamer de verkeerde afslag genomen had. Toen mijn moeder de volgende dag vroeg hoe het met haar ging, antwoordde ze: “Beetje stijf…”. Ik heb bijna in mijn broek geplast van het lachen, want ik zag al helemaal voor me hoe mijn oma de hele nacht naar dezelfde herhaling van de familie Stokstaart op Animal Planet had zitten kijken. Da´s dan weer een voordeel van dement zijn, elke aflevering is weer reuze spannend…

Ondanks dat het personeel heel lief was voor mijn oma wil je toch beslist niet dood gevonden worden (of als ik mijn oma moest geloven, juist wel) in zo´n verzorgingshuis. Die oudjes worden ´s ochtends uit hun bed gehesen en rond de tafel in de woonkamer geparkeerd. Daar zitten ze doorgaans de hele dag een beetje te kwijlen en te suffen in hun rolstoel. Maar… niet als mijn moeder en ik op bezoek kwamen, want dan gingen we een spelletje met hen doen. Dat zijn van die speciale spelletjes waarbij je de tekst van oude liedjes moet aanvullen of spreekwoorden uit het jaar nul. Daar worden ze ineens ontzettend fanatiek van en weten ze meer dan mijn moeder en ik bij elkaar. Om vervolgens weer in de sluimerstand te gaan, als we weggingen. Heel triest.

Verdedigende middenvelder

Een tijdje geleden ging ik samen met mijn vader even langs bij mijn oma. Ik vind alles in dat tehuis te smerig om aan te raken, maar om de afdeling waar mijn oma bivakkeerde te betreden, moest je nu eenmaal een code intoetsen op een apparaat waar de toetsen bruin van waren. Blegh. Maar goed, de deuren gingen open en daarachter stonden twee oudere dametjes klaar om met hun rollator te ontsnappen. Dat kon nooit de bedoeling zijn, dus ik hield ze als een verdedigende middenvelder aan de goede kant van de deuren, waarna een van die oudjes met een super Haags accent tegen mij zegt: “Ach meid, doe eens niet zo vervelend, ik weet de code hoor.” Waarna ze de code intoetst en met haar rollator door de klapdeuren verdwijnt (…). Zo dement als ze zijn, kunnen ze op een helder moment blijkbaar toch zo´n code afkijken en onthouden. Apart zoals de hersens van de mens werken. Dat is ook de reden dat er bij veel verzorgingstehuizen een nepbushokje voor de deur staat, omdat alle oudjes die ontsnappen als eerste op zoek gaan naar een bushokje om de eerste bus naar huis te pakken.

Ondanks de dementie is mijn oma´s kattenhaat niet weggegaan. Ze was een echt hondenmens. De huiskat kon beter uit haar buurt blijven, want als ze hem te pakken zou krijgen zou ze hem aan zijn staart het raam uitslingeren… Dat was althans de gespierde taal die ze uitte als mijn moeder wat over het beest zei. Hoe ze dat precies voor zich had gezien met haar Ferrarirode rollator en ramen die niet open konden, maar dat is slechts een detail…

Inmiddels is mijn oma helaas definitief uitgecheckt en – ondanks dat we haar vreselijk zullen missen – zijn we allemaal heel blij voor haar dat het voorbij is, want van haar hoefde het al een tijdje niet meer. En één ding is zeker: ook al was ze mij dan inmiddels vergeten, ik haar nog lang niet!

Tags:
,
2 Reactie's
  • Marion N.
    Geplaatst op 21:37h, 09 juni Beantwoorden

    Lief en herkenbaar en met de nodige humor:))

    • Lizette
      Geplaatst op 12:56h, 10 juni Beantwoorden

      Hihi, dank je!

geef een reactie