Mamaboycot

Mamaboycot - mamagooitheteruit.nl

08 apr Mamaboycot

9 lange maanden heb ik me geestelijk en lichamelijk een dweil gevoeld. 25 lange uren ben ik bezig geweest om haar ter wereld te brengen en ik ben er niet zonder (kleer)scheuren vanaf gekomen, als je begrijpt wat ik bedoel. Mijn borsten en billen zijn na de zwangerschap compleet verdwenen (voor de toedracht, klik hier). Een klein bedankje zou wat mij betreft dan ook wel op zijn plaats zijn. Maar nee, daar hoef ik echt niet op te rekenen. Een extra knuffel? Ho maar. In plaats daarvan is alles papa wat de klok slaat.

Papa, papa, papa

Ze wordt wakker, ik haal haar uit bed en het eerste wat ze vraagt is: “Papa?” Ik haal haar van de crèche, geef haar een dikke knuffel, en ze wijst naar de deur: “Papa?”. Mijn moeder vraagt aan haar: “Waar is mama?” Ze wijst me aan en roept triomfantelijk: “Papa!” Alles maar dan ook alles (tot aan de boeken in de kast) is papa. Met andere woorden, mama wordt geboycot.

Of dit terecht is, mogen jullie zelf bepalen. Want wie dacht een paar dagen voor de uitgerekende datum nog even op en neer naar Londen te kunnen? Papa. Wie moest daarvoor uitgelachen worden op een feestje door zijn vrienden, omdat hij toch even wilde checken of mama niet gewoon lastig deed om het lastig doen? Papa. Wie lag er lekker naast mama in het ziekenhuis op een stretcher een uiltje te knappen toen mama aan de weeopwekkers lag? Precies. Papa. I rest my case.

Ok, ok, nu is papa toevallig ook heel lief voor zijn dochtertje en heel geduldig. Hij baddert haar ook trouw, haar favoriete bezigheid, zelfs als mama hem adviseert om het een keertje over te slaan omdat hij zo moe is. Maar dat wist die kleine erwt toen ze vers uit de baarmoeder kwam natuurlijk nog niet!

Bij mijn ouders thuis is alles overigens opa wat de klok slaat. Het mag duidelijk zijn: mijn dochter heeft een voorkeur voor mannen. En geef haar eens ongelijk.

Mamamam

Maar goed, een paar dagen geleden na het badderen, tijdens het pyjama aantrekken, werd er ineens: “Mamamam! “, geroepen. Ik had het in eerste instantie niet eens door -want dit is zo zeldzaam als het vinden van een bankbiljet van 350 euro- totdat de papa van ons kind mij riep. Toen ik boven kwam, bleek het tot mijn grote verbazing deze keer daadwerkelijk om de mama te gaan. Ze kwam namelijk enthousiast op me afgekropen en wilde heel graag uitsluitend door haar mama -jawel, déze mama- opgetild worden.

Misschien kinderachtig, maar stiekem ben ik best wel blij dat mijn dochter me nu ineens wel “nodig” denkt te hebben. Wat zeg ik? Stiekem? Ik bedoel: openlijk. Hoera! Eindelijk erkenning! 

Zo was de situatie een dik jaar geleden en zo is hij eigenlijk nog steeds…

geen reacties

geef een reactie