Mama is ziek en dat komt totaal niet uit!

Ziek - www.mamagooitheteruit.nl

04 feb Mama is ziek en dat komt totaal niet uit!

Mama is ziek? Wat zeg ik nu? Dat komt helemáál niet uit! Hoewel ik me flink beroerd voel, vind ik niet dat ik echt ziek ben. Mensen met een chronische aandoening of iets ernstigs, zijn ziek. Ik heb last van ongemakken. Mijn spieren staan strak, mijn klieren en keel zijn opgezet en ik heb het afwisselend tropisch warm en winters koud. Felroze Smarties hielden me de afgelopen dagen op de been.

Eindelijk

Ik was dan ook opgelucht dat het weekend begon. Om half 10 zeulde ik de baby naar haar eigen wiegje en was mijn bed eindelijk kindvrij. Beide koters lagen met volle buikjes te knorren, maar mama moest nog eten. Gauw naar beneden voor iets eetbaars. Ik propte wat fruit in een bakje met yoghurt, duwde het in ras tempo naar binnen en ging weer vlug naar boven. Opgelucht kroop ik onder mijn niet al te bacilvrije dekbed. Het huishouden is er een beetje bij ingeschoten. Mama staat in de overleefstand.

Ik val als een blok in slaap. Om half een ligt de kleinste hartverscheurend te brullen. Ik strompel zo gauw als mijn protesterende lijf het toelaat naar haar wieg, voordat ze grote zus wakker blèrt. Die ligt slapend naast haar te hoesten en krijgt van mij wat water in haar flesje. Hup, terug naar mijn eigen bed, fles in de baby en gauw weer in de tukstand.

Wéér eruit

Wat later in de nacht roept de oudste om thee. Ik roep terug dat er een flesje water in haar bed ligt. Ze kan hem niet vinden en jengelt dat ze bij mij in bed wil met haar beer. Ik probeer het te negeren, soms valt ze dan weer in slaap. Helaas, ze zet door. Zuchtend draag ik het warme, slapende lijfje van baby zus richting haar wieg. Ik merk dat mijn pyjama klam is. Bah. Twee kinderen in mijn bed is me te gortig. Ik heb een hoog bed, dus ik moet alle kanten van het bed barricaderen met kussens, omdat ze er anders uitkukelen. Er blijft zo bijzonder weinig ruimte over voor de slapers, vandaar.

Ik leg kleine zus in bed en die begint te krijsen. Eerst zacht, daarna hard. De oudste krijgt de volle laag. Vanwege haar gezeur om niks en het onnodig wakker maken van haar zusje. Eerlijk is eerlijk, in al mijn ellende schoot ik een beetje door.

Ik zoek naar haar flesje en merk dat haar matras bij haar hoofdeinde nat is. Kak. Fles is leeggelopen. Mijn eigen stomme schuld. Ik vis de oudste uit haar natte bed en leg haar in de mijne.

In het grote bed

De baby is het er duidelijk niet mee eens. Ik besluit haar ook te halen. Ik leg haar tussen mij en grote zus in. Ze blijft herrie maken. Grote zus oppert de fles. Ik besluit haar op mijn borst te leggen. Valt ze niet in slaap van mijn hartslag dan bedwelm ik haar wel met mijn lijflucht.

Ze valt na een paar keer draaien in slaap. Ik leg haar naast me neer. Ik besluit mijn oudste meisje mijn excuses aan te bieden. “Mummy was not very nice to you and I’m sorry”, zeg ik berouwvol. “Mummy was grumpy”, bevestigt ze. “Very grumpy”, zeg ik, “and it was not your fault.” “I will make you a drawing”, stelt mijn grote meid voor, “to make you happy again.” Mijn steenkoude lijf ontdooit door een plotselinge overdaad aan vertedering. Wat een schat. Ik heb haar net onredelijk beschuldigd van van alles en nog wat en nu biedt ze me aan om me op te vrolijken, de lieverd. Ik zeg tegen haar: “I love you, sweety.” “I love you too”, zegt ze terug.

Vervolgens wil ze naast me liggen. Ik zeg dat het niet kan, vanwege haar zusje, maar dat ik haar handje zal vasthouden. Dat wil ze wel. En zo vallen we in slaap. Tot om 6 uur kleine zus weer honger heeft…

Smelt

Wanneer ’s ochtends alle kinderbuikjes met ontbijt gevuld zijn en ik een hele voorraad fruithapjes en groentehapjes heb gemaakt, vraagt mijn oudste bezorgd: “Mummy, did you eat?” Ik ontken. “Mum, you have to eat!” En voor de tweede keer in 12 uur ontdooit mijn lijf weer een flink aantal graden.

geen reacties

geef een reactie