Mama in de speeltuin

Mama in de speeltuin - www.mamagooitheteruit.nl

29 sep Mama in de speeltuin

Waar wij wonen, is het vergeven van de speeltuintjes. Op elke hoek van de straat is wel een speeltuin te vinden. Zo ook op onze hoek en die is nog pas gerenoveerd ook. Hiervoor was het een nogal troosteloos speeltuintje met viezig zand, waar meestal de puistige pubers van de MBO aan de overkant hun sigaretjes rookten en energiedrankjes naar binnen kiepten. Maar, zoals gezegd, hij is inmiddels dus enorm opgeknapt. Dankuwel gemeente! Rede te meer om er nu wel langs te gaan.

Overdag, met name na schooltijd, moet je je een weg banen door alle kinderen die luid joelend van de glijbaan komen of tikkertje spelend om je heen rennen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen kinderen (met name mijn eigen dan), maar die van ons is nog niet zo heel groot en voor je het weet ligt ze ondersteboven. De paar hangmoeders die erbij staan te kletsen of whatsappen letten namelijk totaal niet op hun losgeslagen kroost. Vandaar dat wij er de voorkeur aangeven om vlak voor etenstijd gauw even naar de speeltuin te gaan. Het speeltuintje is dan steevast moederziel verlaten. Heerlijk. Er is plek op de schommel voor zowel moeder als dochter. De kleine erwt gaat in het kinderzitje en papa duwt haar. Mama gaat op de schommel ernaast. Glimach van oor tot oor in het kwadraat. Wat zeg ik? Tot een derde, want papa geniet net zo hard mee.

LogoSmallJPG601x121 (1)

Ik durf het bijna niet te vragen…

Nu hebben ze sinds kort ook een paar rekstokken in de speeltuin geϊnstalleerd. Hartstikke leuk natuurlijk, ware het niet dat deze mama het niet kon laten om te kijken of ze de borstwaartsom nog kon. Helaas pindakaas. Dat kon ze dus niet. Ook niet na nog een paar gênante pogingen. Dat was even slikken. Ik mag me dan nog steeds jong voelen, maar daar dachten mijn uitgelubberde buikspieren toch echt anders over.

Ik wurm vervolgens mijn been over de stang. Dat ging vroeger beslist een stuk soepeler. Dan stak ik dat rechterbeen met een soort sprongetje tussen mijn armen. Ach ja, die goede ouwe tijd… Dat moesten we maar niet meer proberen. Kunnen ze me straks van de stang schrapen. Toch probeer ik koppig een voorzichtig molentje. De eerste keer mislukt jammerlijk, maar smaakt wel naar meer. Al na de tweede keer eindig ik weer keurig na een hele draai rond de stok in mijn uitgangspositie. Hoera! Ik ben het nog niet verleerd! En dit vege lijf ook niet!

Ik roep vriend en dochter en laat trots mijn kunstje nog een keer zien. Dochterlief kijkt geϊnteresseerd toe hoe mama zich uitslooft. Papa is onder de indruk, maar denkt dat mama gek is geworden. Overigens nog een goede reden om niet naar de speeltuin te gaan als het druk is. Je krijgt meteen zo’n naam…

The next day

De volgende dag ben ik beurs en heb ik spierpijn op de meest vreemde plekken. Bij mijn ribben, in mijn liezen en aan de binnenkant van mijn dijen. Ook mijn armen protesteren nogal. Het mag duidelijk zijn: in mijn hoofd voel ik me soms nog een 16-jarige, maar mijn lijf is toch echt bijna 40 (met op dit moment een gevoelsleeftijd van 80).

Tags:
geen reacties

geef een reactie