Lichamelijk en geestelijk verval

Lichamelijk en geestelijk verval - www.mamagooitheteruit.nl

02 jul Lichamelijk en geestelijk verval

Helaas knaagt de tand des tijds aan ons allemaal, aan de een alleen iets harder dan aan de ander…

Voor de bevalling
Voor ik zwanger werd, had ik hier en daar wel eens een blessuretje of ongemakje, maar over het geheel gezien had ik weinig te klagen. De muizentrappetjes onder mijn ogen hebben al een hele tijd geleden hun intrede gedaan, maar gelukkig heb ik van horen zeggen dat ik nog steeds een jeugdige indruk wek. Daar verandert een accordeon aan rimpeltjes om mijn ogen in mijn geval schijnbaar weinig aan.

Tijdens de zwangerschap was ik grotendeels een dweil, maar toen had ik nog de hoop en (blijde) verwachting dat dit van tijdelijke duur was. De eerste tekenen van een achteruit hollend geheugen dienden zich echter wel al aan.

Tijdens de bevalling werd al wat permanentere schade aangericht met een prik, een knip en een pomp, maar dat hebben ze zo goed mogelijk proberen te herstellen. “Het ziet er weer netjes uit”, zei de artsassistent, na een uur hechten. “Mooier dan voorheen?”, vroeg ik nog een tikje ondeugend, doch hoopvol. De artsassistent wist niet zo goed waar hij moest kijken. Hij had de les “hoe om te gaan met gênante grapjes van net-bevallen-vrouwen-in-een-after-birth-trip” zeker gemist.

Na de bevalling

Toen het mensenkind eindelijk geworpen was, was ik de schamele acht zwangerschapskilo’s ook meteen weer kwijt. Als aandenken heb ik nu alleen nog duidelijk zichtbare aderen, een zwangerschapsstreep en een fluffiger buikje dan voorheen. Een buitenstaander ziet het niet, maar het is wel degelijk zo. Ik heb te verstaan gekregen dat klagen over een fluffig buikje in mijn geval not done is. Ik klaag er verder ook niet over, het is alleen de constatering van een feit.

Waar ik me echter wel over wens te beklagen is mijn gebrekkige geheugen. Waar ik vroeger een agenda had voor de leuk, is er inmiddels weinig leuks meer aan, want het is bittere noodzaak geworden. De factuur met wegblijftarief van de tandarts is het levende bewijs. Mijn geheugen is nu zelfs zo beroerd dat ik vergeet in mijn agenda te kijken. Daar komt nog bij dat ik constant het onheimelijke gevoel heb dat ik iets vergeet (wat meestal ook zo is). Het is alleen een kwestie van tijd voor ik achter de ernst ervan kom.

Spreken is ook niet meer zo vanzelfsprekend. Ik begin tegenwoordig haperend aan zinnen die nergens heengaan of ze zijn van dusdanige kwaliteit dat de gemiddelde NT2 student die net drie weken in Nederland woont het er nog beter vanaf brengt dan ik. Gespreksonderwerpen moet ik echt meteen aansnijden anders vallen ze alweer uit mijn hoofd. Voor sommige mensen is het een verademing dat ik dus noodgedwongen wat meer mijn snater houd, maar ik vind het zelf echt onnoemelijk irritant.

Moraal
Waar wil je heen met dit verhaal, zul je je misschien afvragen? Nou, nergens heen. Wilde gewoon even lekker mekkeren. Maar als ik dan toch mijn punt moet maken, ik zou Inimini voor geen goud willen missen, maar een kleine tip: neem de status quo goed in je op voor je zwanger wordt, want het zou ook zomaar eens het definitieve afscheid van een heleboel onvoorziene dingen kunnen zijn.

geen reacties

geef een reactie