Jeugdtrauma

Jeugdtrauma - mamagooitheteruit.nl

29 mei Jeugdtrauma

Met een moeder als die van mij is het niet zo gek dat ik hier en daar een klein jeugdtraumaatje opgelopen heb. Eén van mijn trauma´s is ontstaan op vakantie in Sitges. Ik was toen iets van 5 en mijn broertje 3. Ik moest hier ineens weer aan denken omdat ik een vakantiefoto van die tijd in mijn woonkamer heb hangen en hem sinds tijden weer eens bewust bekeken heb. Dat doe ik bijzonder weinig, want ook al heb ik een eettafel, ik zit er zelden, dus ik word niet zo veel met die foto erboven en daarmee die enorme wond op mijn ziel geconfronteerd. Mijn hoogblonde broertje en ik zitten blij lachend met onze bruine snuitjes samen in een stoel op het balkon te poseren voor de camera van mijn vader. Een van die zeldzame momenten dat we elkaar niet de hersens insloegen. Ik heb een soort derde tepel op die foto in de hoedanigheid van een gigantische muggenbult. Tot zover deze momentopname.

Onverantwoorde verhaaltjes

Mijn moeder vond het vroeger leuk om ons voor het slapen gaan pedagogisch totaal onverantwoorde verhaaltjes te vertellen. Dat ze hiermee de basis legde voor een klein jeugdtrauma leek haar niet te deren. Dit deed ze zittend op de rand van het bed. Die verhaaltjes zoog ze meestal ter plekke uit haar duim, hetgeen op een warme zomeravond in Spanje resulteerde in het volgende: Er was eens een prinsesje, Mientje Pukkel genaamd. Zij heette Mientje Pukkel omdat zij een klein pukkeltje op haar borst had. “Ze had net zo´n pukkeltje als jij daar hebt”, zei mijn moeder, en ze prikte om een en ander nog eens kracht bij te zetten met haar wijsvinger in mijn derde tepel. Ik zei gauw dat ik daar geen pukkel had maar een muggenbult, opgelucht als ik was dat die vergelijking mank liep. “Nee”, zei mijn moeder beslist, “Ze had daar precies zo´n pukkeltje als jij…”

Haar ouders waren de koning en koningin van het land en konden natuurlijk niet houden van een dochtertje met zo´n vies pukkeltje. Daarom besloten ze haar op een dag naar het bos te brengen en achter te laten bij de wilde dieren… Dikke tranen welden op in mijn ogen vanwege zoveel onrecht en binnen no time zat ik volledig overstuur te snikken in mijn bedje, bang als ik was dat mij eenzelfde lot beschoren zou zijn.

Mijn moeder kon er een sadistisch genoegen in scheppen om ons af en toe opzettelijk aan het huilen te krijgen. Nou, mission accomplished. Maar omdat ik dikke tranen bleef produceren, wist mijn moeder niet hoe gauw ze voor een happy end moest zorgen omdat anders de rustige avond van mijn ouders ook meteen vergald zou zijn. De dieren in het bos hadden goed voor het prinsesje gezorgd, verzon mijn moeder gauw, en toen dat vieze pukkeltje eindelijk weg was, werd ze weer opgehaald door haar ouders en mocht ze opnieuw op het kasteel wonen. Eind goed al goed.

Jeugdtrauma, kleintje maar…

Nee hoor, het is helemaal niet gek dat ik niet zo van bomen houd, maar waar die verlatingsangst vandaan komt? Geen flauw idee! 😉

Tags:
geen reacties

geef een reactie