Ik beken: “Ik ben vreemdgegaan.”

gebroken hart op magic board - mama gooit het eruit

23 jul Ik beken: “Ik ben vreemdgegaan.”

Vreemdgaan, overspel, iemand belazeren, is just not done. Als je die behoefte voelt, wordt het de hoogste tijd om je relatie onder de loep te nemen om te kijken waar het precies rammelt. Vreemdgaan doe je niet, dat is respectloos. Al helemaal als het een meerjarige relatie is. Maak het dan gewoon uit. Scheelt ook een hoop nutteloze emoties als schuldgevoel, wroeging en berouw. Tot zover de theorie. Ik ben namelijk vreemdgegaan.

Lat relatie

Vooropgesteld, ik ben iemand die zeer loyaal is. Niet altijd verdienen de onderwerpen van mijn affectie mijn loyaliteit, maar dit is nu eenmaal de aard van het beestje. Ik hoef iemand ook niet dagelijks te spreken of te zien, want voor mij doet dit op zich niets af aan de kwaliteit van de relatie. Vandaar dat een lat relatie voor mij wél werkt. Bovendien kun je best met iemand geestelijk ‘meeverhuizen’, oftewel, flexibel met veranderingen in de fysieke afstand omgaan. Emotionele verwijdering is overigens een ander verhaal, daar houdt het voor mij op.

Afijn, de lat relatie waar ik nu op doel hield al een paar jaar stand. Eerst als lat relatie in mijn woonplaats op loopafstand, daarna latten we vrolijk verder in Zoetermeer. Ik was tevreden over de lat relatie, dus flexibel en bereid ‘to make it work’. Maar nu er weer een verhuizing heeft plaatsgevonden, blijkt de rek eruit. Ik was vol goede voornemens om het ook dit keer weer te laten slagen. Ik nam het dikke half uur reistijd op de koop toe. De onzekerheid en het wachten hebben de lat relatie echter de das omgedaan.

Een ander

Wat heb ik gedaan? Ik zeg het eerlijk, ik ben op zoek gegaan naar een ander. Daar bleef het niet bij. Ik ben ook daadwerkelijk vreemdgegaan. Ik stond niet te springen maar ik had geen keuze. Het kievitsnest op mijn hoofd kon echt niet meer. Niet qua model en al helemaal niet qua kleur. Mijn gevoel voor loyaliteit heeft het afgelegd tegen de harde realiteit: mijn spiegelbeeld. Er moest wat gebeuren en gauw!

Met tegenzin ben ik naar een nieuwe kapper gegaan. Misschien kwam het door nutteloze emotie nummer één: mijn schuldgevoel. Hoe dan ook, het vreemdgaan voelde vanaf het begin af aan niet goed. Maar ik had A gezegd en ik zou ook B zeggen. Nou, dat heb ik geweten. Ik ben nog nooit zo liefdeloos aan mijn haar getrokken als hier. ‘Ja, het kan een beetje pijn doen’, zei mijn nieuwe kapster, terwijl ze hardhandig met haar kam door mijn kivietsnest probeerde te komen, ‘maar dat is normaal.’ Ik kon nog net een kreet van pijn onderdrukken. ‘Het wordt ook zo droog als je het verft en niet goed verzorgt’, zei ze bestraffend. ‘Heb ik ook last van hoor’, zei ze vergoelijkend. Ik keek naar haar nikszeggende highlights. Zie je wel, ik had naar mijn gevoel moeten luisteren! Ik ging hier vast spijt van krijgen!

Na de kamstrepen, waarbij het blondeerspul steeds met pluk haar en al in mijn gezicht kletste, was het coupeknippen aan de beurt. Dit zou haar zuurkijkende collega verzorgen. De moed zonk me in de schoenen. Helemaal omdat mijn vader net de zaak verlaten had met een soort Elviskuif.

Ik had hoopvol een plaatje van een leuk kapsel erbij gepakt. ‘Niet te veel eraf’, zei ik nog, ‘ik wil het graag laten groeien.’ Alhoewel ze begrijpend geknikt had, had de kapster iets anders besloten. Enthousiast begon ze te snoeien, althans, ik meende een sprankje enthousiasme te ontdekken in haar verbeten gelaatsuitdrukking. Maar misschien vergis ik me en was het gewoon fanatisme. De plukken haar vlogen om mijn oren. Toen ze de uitdunschaar erbij pakte en aan het trimmen sloeg, stokte mijn ademhaling: oh, nee! Er kwam een jeugdtrauma boven. Mijn moeder heeft ooit geëxperimenteerd met de uitdunschaar en mij in plaats van het gewenste kuifje, dat toen erg hip was, stekeltjes bezorgd. Ik was not amused. Hoe hard mijn moeder ook riep dat het best wel meeviel. Kortom, ook nu vreesde ik het ergste.

Maar eerlijk is eerlijk, alhoewel het niet het kapsel is geworden waar ik om gevraagd had, heeft ze het wel oké geknipt. Het zit goed in model. Ze probeerde me nog allerlei smeerseltjes aan te smeren, maar daar had ik geen behoefte aan. Ook op modelföhnen zat ik niet te wachten. ‘Ook al niet’, reageerde ze verbolgen. Nee, ik had van tevoren voor kamstrepen, wassen, knippen en droogföhnen gekozen. Niet voor modelföhnen. Het kapsel op mijn plaatje was rommelig, maar de kapster ging voor glad. Ze had het weer niet begrepen en ik ging met een gereformeerd kapsel de deur uit.

Bij het afrekenen waren de kamstrepen ineens 2,50 euro duurder dan ze me vooraf verteld had. Is vast mijn straf omdat ik ben vreemdgegaan. Ik heb er niks van gezegd. Ik wist niet hoe snel ik het geld op de balie moest smijten -pinnen waren ze mee gestopt- en weg moest hollen. Ik denk dat deze kapperszaak het niet gaat redden. Als ze dat tegen alle verwachtingen in wel doet dan niet met mij als klant. De beleving was er gewoon niet naar. Ik wil graag een kapster waarbij het op zijn minst líjkt of ze iets om mijn haar geeft.

Over en uit

Terug naar mijn laatste kapster ga ik niet. Dat heeft niks met de kapster zelf te maken, zij is tof. Maar het is uit om een reden. Die nieuwe tent waar ze nu werkt, is me te hip. Je kunt ze niet bellen en je kunt er al helemaal geen afspraak krijgen. Ik ben veel langer onderweg en loop het risico te moeten wachten om uiteindelijk niet eens door haar geholpen te worden. Superjammer!

Ik wil overspel niet goedpraten, maar soms, heel soms, beland je in een situatie waarin je niet anders kunt. Ik moet zeggen dat in mijn geval, zoals verwacht, vreemdgaan niet loont. En dat doet vreemdgaan volgens mij nooit, tenminste, als je een geweten hebt.

geen reacties

geef een reactie