Het consternatiebureau

Consternatiebureau - www.mamagooitheteruit.nl

17 aug Het consternatiebureau

Er is al veel over gezegd en geschreven, maar ik kan het toch niet laten om het zelf ook te doen, want het blijft nu eenmaal een regelmatig terugkerend genoegen: onze bezoekjes aan het consternatiebureau.

Incompetentie

Hoe kan het toch dat ik er vol zelfvertrouwen met mijn vrolijke, eigenwijze, bijdehandte dreumes op een drafje naartoe ga – God verhoede dat je te laat bent – (zij mogen overigens wel uitlopen of te laat beginnen, ook als je een afspraak direct na de pauze hebt), maar ik er vaak met een gevoel van totale incompetentie vandaan kom? Is het een soort sadistisch genoegen wat ze hierin scheppen? Of ben ik als nieuwbakken moeder gewoon een té gewillig slachtoffer?

De verpleegkundige

De mate van incompetentie varieert per keer en is afhankelijk van wiens kamertje je ingeroepen wordt. Er zit namelijk een verpleegkundige tussen die we bij het huisbezoek op visite hebben gehad en daarna nog zeker drie keer met een bezoekje hebben mogen vereren. Zij en ik zijn geen match. Ze heeft namelijk een beetje een zuur gezicht, kan de naam van mijn kind na vier keer nog steeds niet behoorlijk uitspreken en draait haar riedeltje op de automatische piloot af. Als ik ook maar een beetje dreig te improviseren op een van haar standaardvragen dan staart ze ongeϊnteresseerd naar haar beeldscherm of smoort mijn enthousiasme in de kiem.

Kijk, ik begrijp dat ze alles al honderd keer gehoord heeft en dat het echt niet bijzonder is dat mijn kind haar flesje met drie maanden zelf vast kon houden als er kinderen zijn die dan al beginnen te lopen, maar doe dan gewoon even net alsof. Kost niks en levert een hele berg goodwill op aan mijn kant. Oh, en het voorkomt dit soort blogjes…

Maar goed, zij weet het elke keer voor elkaar te krijgen dat ik een stuk minder vrolijk vertrek dan dat ik er aankom. Toen onze dreumes nog een pasgeboren baby was, hebben we een aantal keer op de EHBO gezeten. Dit kwam omdat ze ontzettend verkouden was en nog geen weerstand had. De huisarts nam liever geen risico met tot gevolg dat wij naar het ziekenhuis konden crossen. Kind aan de monitor, controle door de doktersassistent , die nog informeerde hoeveel (gekolfde) melk we ons dochtertje gaven, hetgeen volgens zijn tabel goed was.

Afijn, op het consternatiebureau bleek ons dochtertje iets minder goed gegroeid (logisch, dacht ik, want ze was ziek geweest), krijg ik van mevrouw de verpleegkundige te horen dat de hoeveelheid melk toch echt veel te weinig was. Vervolgens schrik ik me rot en voel me spontaan een hele slechte moeder die haar kind moedwillig zit uit te hongeren. Kortom, een beetje meer tact dan dat van een nijlpaard was prettig geweest.

LogoSmallJPG601x121 (1)

De kinderarts

Maar om de andere keer kom je bij de kinderarts terecht. Zij was de eerste keer erg aardig en relaxt. Helaas was dat eenmalig merkte ik bij de tweede keer…. Zij blijkt net zo min geϊnteresseerd in leuke dreumesanecdotes als de verpleegkundige en kan ook nog steeds mijn dochter’s naam niet behoorlijk haar strot uitkrijgen (en zo lastig is hij echt niet). Na meerdere keren vragen hoe het nu precies wordt uitgesproken, zou het fijn zijn als er ook daadwerkelijk wat van mijn antwoord bleef hangen, in ieder geval tot de volgende keer dat we op appèl moeten verschijnen.

Natuurlijk weet ik dat ze maar zoveel minuten per kind hebben, maar ik voel me toch enigszins onvriendelijk behandeld als we een discussie hebben over de maximale hoeveelheid melkproducten die een dreumes per dag binnen mag krijgen – en ik uitleg hoeveel dit in mijn dochtertje’s geval is en in welke vorm – als er dan tegen me gezegd wordt dat hoe ik het regel haar niet interesseert als ik maar niet boven de 400 ml per dag kom. Juist. En dan let ik er nog serieus op dat ik zo min mogelijk onnodig uitwijd over mijn kleine schat, terwijl ik natuurlijk met gemak een middagvullend programma aan haar kan wijden.

Vervolgens jetst ze twee spuiten in mijn kind haar lijfje. Dochterlief zet het uiteraard op een brullen. Ik probeer mijn hevig snikkende dochter – die het onrecht wat haar zojuist is aangedaan nog aan het verwerken is – zo goed en kwaad als het gaat te troosten. Maar dat is duidelijk niet de bedoeling. Ze staat namelijk al met mijn tas in haar hand bij de deur. Ok, ok, ik ga al, ik ga al…

Oprechte belangstelling

Eerlijk is eerlijk, de intenties van dit instituut zijn ongetwijfeld goed, het is alleen jammer dat de uitvoering nog wel eens wat te wensen over laat… Behalve dan als we bij die ene aardig verpleegkundige zijn die wel oprecht belangstelling toont en je niet meteen het gevoel geeft een tekortschietende ouder te zijn als je kind niet ter plekke op commando omrolt. Helaas hebben we haar tot nu toe nog maar één keer mogen meemaken.

geen reacties

geef een reactie