Eerste zwangerschapssymptomen

Eerste zwangerschapssymptomen - mamagooitheteruit.nl

Gelukkig nog niet nodig gehad, althans, daarvoor...

03 nov Eerste zwangerschapssymptomen

Ach ja, die eerste zwangerschapssymptomen… Weet je? Het menselijk lichaam is een gek iets. Ik leef al iets meer dan 39 jaar in en met dat van mij, soms met meer en soms met iets minder genoegen, maar over het algemeen genomen kunnen we het best met elkaar vinden.

Op het moment dat je met zijn tweetjes besluit dat je graag (nog) een kindje zou willen dan kun je proberen om de beste randvoorwaarden voor een mogelijke bevruchting te scheppen, maar is er uiteindelijk een beperkt aantal dingen dat je zelf kunt beïnvloeden. Uiteindelijk ben je toch echt overgeleverd aan de bereidwilligheid van je lichaam tot mede/samenwerking.

Eerste zwangerschapsverschijnselen: misselijkheid en moeheid

En als blijkt dat het lichaam die bereidwilligheid getoond heeft dan wil dat allerminst zeggen dat het een bumpless ride wordt, want: lang leve de eerste zwangerschapsverschijnselen! De eerste keer was ik vooral ontzettend futloos en misselijk. Dat waren ook meteen de eerste zwangerschapssymptomen, die wat mij betreft veel te lang hebben aangehouden… Mijn zorgvuldig opgebouwde conditie was als sneeuw voor de zon verdwenen. Ineens was ik al moe als ik naar de hoek van de straat liep (en dat in een tempo waarin de gemiddelde 80-jarige met rollator me nog voorbijging…). Ik heb dan ook vele uren snurkend op de bank doorgebracht en in wiens bank ik dan een zitkuil (of in mijn geval slaapkuil) aan het veroorzaken was, dat maakte me niet uit. Bank = slapen, leek mijn motto. Dat ik tijdens al mijn gesnurk die allesoverheersende zwangerschapsmisselijkheid even kon vergeten, was een mooie bijkomstigheid.

Boertjes laten

Oh, en boeren dat ik ineens moest! Mijn broertje kon vroeger op commando het alfabet boeren en hoewel ik dat onwijs smerig vond, had ik er stiekem ook wel een beetje ontzag voor. Ik kon uit vrije wil niet eens een heel kleintje produceren. En geloof me, ik heb wat afgeoefend. Nou, die schade heb ik dubbel en dwars ingehaald. Ik kon ineens ook het alfabet boeren, van voor naar achter en weer terug op een volume dat de muren deed trillen. Leuk voor de boeren, eh, buren. Keurig binnensmonds houden was gewoon echt geen optie. Buiten het feit dat dit gewoon lang niet zo erg opluchtte als een luide, uit je tenen opborrelende, ordinaire mondscheet (sorry voor de woordkeus).

Hoe de eerste zwangerschapssymptomen zich deze keer zullen ontwikkelen dat is nog even afwachten, ik voel me nu namelijk nog kippie. Maar met angst en beven kijk ik uit naar week 7 van de zwangerschap, om precies te zijn week 6+2, want dan zou het fijne HCG-hormoon zomaar weer flink roet in het eten kunnen gooien. Ik weet dat het noodzakelijk kwaad is, want zonder groeit er geen baby’tje, alleen die bijwerkingen zouden ze me mogen besparen.

LogoSmallJPG601x121 (1)

Aambeien

Aan welke eerste zwangerschapssymptomen ik deze keer kon merken dat ik mogelijk zwanger was zelfs nog voor ik getest had, dat waren Aambeien. Ja, met een hoofdletter… Man, man, man… Ik kan me niet herinneren ze ooit zo erg gehad te hebben. Ik zeg:” Als druiventrossen zo groot.” Mijn excuses voor degenen die onder het genot van een bammetje met kaas even dit blogje dachten weg te kunnen werken.

Bibberig en duizelig

Voor mij nieuwe eerste zwangerschapssymptomen waren de schommelingen in mijn bloedsuikerspiegel en dat als ik iets te abrupt opstond dat ik dan duizelig werd. Mijn bloeddruk zal wel aan de lage kant zijn. Het kan natuurlijk altijd een keer voorkomen, maar daarvoor gebeurt het iets te regelmatig en deze Sherlock Holmes vindt het gewoon verdacht. Punt. 😉

Witte wolk

Nog een zwangerschapsverschijnsel was dat er tijdens het plassen of eigenlijk tegen het eind ervan, een grote witte wolk (hormonen?) achteraankwam, waardoor mijn plas erg troebel was (en is). Ik heb dat normaal ook een beetje, maar het is nu wel heel erg.

Pukkel

En als laatste (ik had verder nog wel wat vagere dingetjes als druk in de liezen, voortdurend lichte krampen, ineens ’s nachts eruit voor kleine plasjes.., kortom te veel om op te noemen) had ik last van de beruchte ‘pukkel die er voorheen toch echt nog niet zat’. Niet op mijn bil, maar op mijn neus. Nee, geen heksenpukkel, maar gewoon een klein hormonaal pukkeltje aan de zijkant van mijn neus. En die rakker, lieve mensen, heeft alles weggeven! Als ik toen nog getwijfeld had of ik zwanger was dan is die twijfel na deze ontdekking definitief verdwenen. 😉

Tot zover mijn eerste zwangerschapssymptomen. Ik ga er vanuit dat er nog wel wat zwangerschapskwaaltjes bij zullen komen. Hopelijk kan ik het kwaaltjes blijven noemen en worden het geen zwangerschapskwalen. Ik ben in ieder geval van plan om jullie wekelijks op de hoogte te houden van het wel en wee in mijn buik en de broedmachine eromheen. Lees dus gezellig mee als je het leuk vindt.

Oh, en ik hoop voor jullie dat ik naarmate de zwangerschap vordert, niet langdradiger ga worden dan ik al ben. 

p.s. En ik beken: ik heb me al ruimschoots schuldig gemaakt aan het googlen op ‘eerste symptomen zwangerschap’ om te checken of alle (kleine) veranderingen in mijn lijf überhaupt wel eerste zwangerschapssymptomen konden zijn, want ja, Dr. Google weet nu eenmaal alles! 😉

Follow my blog with Bloglovin

geen reacties

geef een reactie