De buurvrouw is een zeur

De buurvrouw is een zeur - mamagooitheteruit.nl

16 jan De buurvrouw is een zeur

Wij wonen in een bovenwoning, wat inhoudt dat we het halletje delen. Toen we er net kwamen wonen, heb ik netjes aan de buren gevraagd of ik de kinderwagen daar mocht neerzetten. Elke dag dat ding de trap opzeulen, was echt geen optie. Dat was geen probleem, mits er geen kinderfietsjes en golfclubs bij zouden komen. Die kruimel van ons ‘fietst’ eigenlijk alleen in huis, aangezien we geen tuin hebben. We golfen niet, zelfs geen midgetgolf, dus rondslingerende golfclubs zullen ze ook niet gauw tegenkomen. Maar een tikkie oud zeer proefde ik toch wel uit deze opmerking.

De consequentie van een bovenwoning is het hebben van buren aan drie kanten. De benedenburen zijn best lief. Ik heb soms medelijden met hen, omdat onze woonkamer boven hun slaapkamer ligt.’s Ochtends zitten we er al vrij vroeg en als Shorty in een niet medewerkzame bui is dan betwijfel ik of dat een aangename manier van wakker worden is.

Zeuren en zaniken

De buurvrouw rechts is een enorme zeur. Of zoals een vriend van mij zou zeggen: “Ze zit erop”. En als ze er niet ‘op zit’ dan heeft ze het wat mij betreft uitgevonden. Wat kan dat mensen zeuren! In het begin viel het om eerlijk te zijn wel mee, maar sinds er bij ons verbouwd wordt, heeft ze voortdurend iets te zaniken. Nu snap ik dat het irritant is (en niet alleen voor haar…) dat werklui vaak om 7 uur beginnen. Er wordt gehakt en gedaan en dat levert een hoop herrie en stof op.

Dat we in huis stof happen is natuurlijk ons probleem. Maar de buren hoeven daar niet de dupe van te zijn. Dus heb ik het stof bij ons voor deur weggezogen en mijn vriend in de hal. Toch vond ze nog wat om te klagen. Er lag wat stof op de trapleuning. Het toeval wil dat we een schoonmaker hebben die één keer per week de boel schrobt en twee dagen later zou komen. Maar nee, daar kon ze niet op wachten. Luid klagend tegen mijn vriend nam ze zelf de trapleuning af en toen ik een seconde later naar buiten kwam, kon ze het niet laten om met een zuur hoofd (zo staat haar gezicht overigens altijd) haar ongenoegen ook tegen mij te spuien. We hadden absoluut onopzettelijk de leuning niet gedaan, maar dat maakte nu toch niet meer uit. We hadden het duidelijk bij haar verbruid.

Niet lang daarna had ze wat nieuws: de kinderwagen was gedraaid. Als ik hem zelf wegzet dan doe ik dat met de stang tegen de muur anders krijg ik mijn kind er niet uit. Iemand bleek het nodig gevonden te hebben het ding om te draaien. Kan de schoonmaker zijn geweest of de benedenbuurman die bij de watermeters moest. De duwstang stak nu uit en ze was er al een paar keer tegenaan gelopen. Knap, want hoe je de wagen ook wegzet, de ruimte die hij in beslag neemt, blijft hetzelfde. Anyway, ze vond zelf ook dat ze zeurde (eh, jahaaa!!), maar of ik hem kon draaien. Toevallig stond mijn vader ernaast en zei dat we dit zouden doen. De uitleg dat wij de wagen niet zelf zo hadden neergezet, stuitte op totale desinteresse.

Ter voorbereiding van de nieuwe keuken moest er o.a. iets aan de electriciteit veranderd worden. De beste electriciën is druk bezig als er aangebeld wordt. Of hij niet door de muur komt. Zucht. We wonen niet in een huis van bordkarton, dus de kans dat hij zijn weg bij haar naar binnenboort, is echt verwaarloosbaar… om meer dan een reden…

De werklui kwamen de nieuwe keuken afleveren. Ze hadden nog niet koud het eerste kastje neergezet of ik hoor de buurvrouw op de gang vragen of ze alle rotzooi wel weer meenemen. Hoe timed ze het?! Of ligt ze misschien als een waakhond met ontblote boventanden bij de voordeur? Lekker te grommen naar voorbijgangers…

Nog een aantal dagen later vond ik een Post-it aan mijn wagen met het verzoek hem wederom terug te draaien. Hij stond gewoon weer verkeerd! Ik zit momenteel bij mijn ouders ivm verbouwing en heb de kinderwagen letterlijk al weken niet aangeraakt. Het is maar goed dat ze niet in de buurt was, want ik had dat briefje graag in haar zure haar gesmeerd. Knarsetandend heb ik de boel weer recht gezet.

Zoekt en gij zult vinden…

Toen ik zojuist thuiskwam, de vloer in de hal blonk en de kinderwagen weer verkeerd stond, wist ik wie de dader was. Ha! Dat had deze Sherlock Holmes toch maar even mooi ontdekt. Niet dat het me heel veel gaat helpen, maar als ze weer die ontevreden spleet in haar gezicht opentrekt dan verwijs ik haar vriendelijk doch dringend naar de schoonmaker. Zal ik haar meteen even verzoeken of ze al die boodschappen die altijd bij haar voor de deur staan voortaan uit mijn gezichtsveld kan verwijderen.’t Is zo’n pleegezicht. Komt onze warme relatie vast ten goede.

geen reacties

geef een reactie