Banaantjes in je oren

ernie-met-banaan-oor

10 dec Banaantjes in je oren

De eerste keer dat ik op de crèche mijn beklag deed over het slechte luisteren van onze oudste, zei een van de juffies: “Ja, ze heeft banaantjes in haar oren”. Ik moest even verontwaardigd slikken, want ik mag dat uiteraard zelf wél over mijn kind zeggen, maar een ander niet. Ik vond het zo onaardig klinken. Ik heb er ook een heel suf beeld bij van Ernie met een banaan uit zijn oor… Onze dochter is overigens dol op bananen. Beetje jammer alleen dat ze zich ook als een eigenwijze snotaap gedraagt.

Banaantjes

Niet lang daarna hoor ik mezelf aan onze dochter vragen: “Heb je soms banaantjes in je oren, want je luistert zo slecht.” Oeps. Het is waar. Onze oudste heeft banaantjes in haar oren. En niet zomaar een paar. Maar een hele tros. Daar veranderde de komst van de lieve Sint helaas niks aan.

Ik hoor mezelf dan ook regelmatig op haar mopperen. Soms op vriendelijke toon, vaak grommend. Met name ’s ochtends vroeg na een enerverende nacht en ’s avonds laat na een enerverende dag, ben ik niet op mijn best. Laat ze uitgerekend dan graag mijn geduld op de proef stellen.

Toen ik een moeder van drie op de crèche een keer ongeduldig haar oudste kind hoorde toebijten dat ze niet moest zeuren en een keer moest luisteren, vond ik haar onredelijk onaardig tegen haar doen. Let wel, ik had toen zelf nog maar één kruimel. Inmiddels kan ik haar een hand geven. Als ik met de kleinste in mijn armen sta en de oudste na vijf keer vragen nog steeds geen poging ondernomen heeft om haar schoenen aan te trekken, slaat de wrevel toe. Wat zeg ik? ‘My inner bitch’ steekt de kop op. Ik vind papegaaien leuke beestjes, maar heb geen ambitie er een te worden.

Gevoel voor timing

Kinderen voelen haarfijn aan wat het beste moment is om Oost-Indisch doof te zijn. Na een lange dag oppassen, zijn mijn ouders opgebrand en zien ons liever gaan dan komen. Uitgerekend dan rent dochterlief meerdere keren weg als ze haar jas aan moet. Zijn haar schoenen onvindbaar en doet ze geen enkele poging ze boven water te toveren. Kruipt ze onder tafel, zodat we niet makkelijk bij haar kunnen en als ik eindelijk buiten sta en mij afvraag waar de autosleutels zijn, blijkt de oudste er mee aan de haal (…). De heks in mij rammelt in haar ketens. Hardop klagend over trossen bananen en ongewenst gedrag, met een kind in mijn kielzog en een op de arm, keren we huiswaarts.

De jongste kijkt met grote ogen naar de kloppende ader in mama’s hals. De oudste zit als de onschuld zelve met haar speen in haar mond in haar autostoeltje en laat alles heerlijk langs zich afglijden. Ik kan net zo goed niks zeggen. Het komt toch niet aan.

Goed gesprek

Als de oudste ’s avonds klaar is om haar bed in te gaan, zegt ze onverwacht: “Sorry for my behaviour.”
“What behaviour?”, vraag ik haar. Ik was het alweer bijna vergeten.
“The keys”, zegt onze peuter, “and running away.”
“And hiding under the table”, vul ik aan.
“Yes”, zegt ze berouwvol. “Do you love me?”, vraagt ze.
“Of course!”, bevestig ik nadrukkelijk, “Mummy always loves you, even when she’s mad at you. Will you remember that? I just not always LIKE you…”
“Your behaviour”, verbeter ik mezelf gauw.”
Ze knikt.
“But I always love you! No matter what you do!”, zeg ik nog een keer.
“Zul je de volgende keer wel meteen naar mama luisteren?”, vraag ik tegen beter weten in.
Ze knikt. Opgelucht steekt ze haar armpjes naar me uit.

En zo blijkt boos worden geheel onverwacht toch nog een beetje zin te hebben gehad. Alhoewel ze niet meteen had hoeven denken dat mama niet meer van haar houdt… En misschien, heel misschien, kan ze er niks aan doen en moet ik haar gewoon wat minder banaantjes voeren…

geen reacties

geef een reactie