9 weken zwanger – eerste trimester

9 wek9 weken zwanger - eerste trimester - mamagooitheteruit.nl

08 dec 9 weken zwanger – eerste trimester

Inmiddels ben ik 9 weken zwanger. Ik vind er nog steeds geen kont aan. Ik kan Kim Kardashian zo goed begrijpen dat ze zwanger zijn vreselijk vindt. Zij vindt vooral het ongecontroleerde uitdijen erg rot. Daar heb ik zelf dan weer wat minder moeite mee, aangezien ik er maar in beperkte mate last van heb. Ik vind vooral de neerslachtigheid en uiteraard de immer aanwezige misselijkheid het vervelendst.

Slechte dagen

Ik heb slechte dagen en iets minder slechte dagen. Het lijkt erop dat de misselijkheid nog steeds toeneemt, hoewel ik het toch echt al behoorlijk ben. Als ik ‘s ochtends wakker word, merk ik aan de frequentie van mijn geboer al of het een goede of slechte dag gaat worden. Hoe meer ik moet boeren, hoe misselijker ik ben.

Ik ben pas 9 weken zwanger en zie enorm op tegen de dag en dan met name de voedselinname. Het avondeten is voor mij echt een bezoeking. Ik heb al nergens trek in, reclames over eten maken me nog misselijker dan ik al ben, en dan moet ik ook nog voor mezelf en anderen verzinnen wat we nu weer gaan eten. Ik vind het echt een kwelling. Ik weet niet of het een eerlijk vergelijk is, maar ik kan me voorstellen dat mensen die chemotherapie krijgen ook zo misselijk zijn. Mogelijk nog erger. Zij vechten voor hun leven, dus dat is een heel ander verhaal, want ik moet er slechts doorheen om hopelijk een gezond kindje op de wereld te kunnen zetten. Het is alleen zo allesoverheersend. Maar goed, genoeg geklaagd. Het hoort er bij mij nu eenmaal bij. En dan heb ik nog mazzel dat ik mijn voedsel netjes binnenhoud.

LogoSmallJPG601x121 (1)

Afspraak bij de verloskundige

Er was ook een opstekertje in de 10de week van mijn zwangerschap. Ik had namelijk al een vroege afspraak bij de verloskundige. Of dit met mijn leeftijd te maken heeft of dat het nieuwe procedures zijn, ik heb geen idee, maar prettig vind ik het wel.

Opgetogen, dat ik met krap 9 weken zwanger al terecht kon, ging ik dinsdag samen met mijn moeder naar de verloskundige. Papa zat in de UK, dus die kon er niet bij zijn. Ik zei al dat hij vast niks zou missen. Pas toen ik de eerste echo kreeg, werd het de vorige keer interessant. Bij de verloskundige kreeg ik een hele lijst met vragen te verwerken. Ze hadden een stagiaire wat er voorzorgde dat ze noodgedwongen uitgebreid de tijd voor me namen. Niet vervelend. Ik ben per slot van rekening hartstikke zwanger, wat op zich al heel bijzonder is, dus een beetje extra aandacht was wel op zijn plek. 

Tot mijn grote vreugde stelde de verloskundige voor om even met het echo-apparaat, dat er tot voor kort niet was, een kijkje naar de baby te nemen. Ze had de cursus nog niet gedaan, dus ze kon weinig zinnigs over de baby roepen, maar even gluren naar dat frummeltje in mijn buik was een cadeautje. We konden het koppie zien en de stompjes waar de armpjes en beentjes aan het groeien waren. Het leek wel een klein waterschildpadje.

Mantra

Ik moet zeggen dat deze glimp van ons toekomstige kindje een hoop goed maakte. Ik was zo bezig met me rot te voelen dat ik het doel een beetje uit het oog verloren was. Maar ik ben dus echt 9 weken zwanger en er groeit echt een kindje in mijn buik. Ik ben dus niet voor niks kotsmisselijk en vind er niet voor niks geen bal aan momenteel. Ik ben bang dat ik dit wel als een mantra zal moeten blijven herhalen, wil ik überhaupt af en toe nog kunnen (glim)lachen.

Bye-bye, 9 weken zwanger. Hallo, 10 weken zwanger!

geen reacties

geef een reactie